Aosta piękna także w lecie

Aosta piękna także w lecie
Tomasz Grotowski

Położona w wysokich Alpach Aosta jest stolicą najmniejszego włoskiego regionu Dolina Aosty (Valle d’Aosta), leżącego w północno-zachodnich Włoszech, graniczącego z Francją, Szwajcarią i z włoskim Piemontem.

Aosta

Dolina Aosty zajmuje obszar  3260 km² i odznacza się bardzo zróżnicowaną rzeźbą powierzchni. Zamieszkuje ją ponad 130 000 mieszkańców, a samą gminę Aosta około 35 000 obywateli. Językami urzędowymi są włoski i francuski. Obszar Doliny Aosty obejmuje wysokie partie Alp włoskich i francuskich z najwyższymi, ponadczterotysięcznymi szczytami Mont Blanc, Monte Cervino – znanym także jako Matterhorn – i Gran Paradiso, pod którymi biegną niższe (sięgające 3000 m n.p.m.) łańcuchy górskie poprzecinane dolinami krótkich wartkich, górskich rzek. Około 60% terytorium tego najbardziej górzystego i zarazem najmniejszego włoskiego regionu leży na wysokości powyżej 2000 m n.p.m. Różnice wysokości są tu ogromne – od 4810 m n.p.m. (szczyt Mont Blanc) po 300 m n.p.m. w wiosce Pont-Saint-Martin, gdzie panuje klimat śródziemnomorski. Region słynie z licznych lodowców.  Dostarczają one wody pitnej, są także źródłem energii elektrycznej.

Ze względu na wspaniałe warunki naturalne najważniejszą gałęzią gospodarki jest turystyka uprawiana i zimą, i latem. Zimą Dolina Aosty jest mekką narciarzy. Swoją popularność w sportach zimowych region zawdzięcza niezwykłemu położeniu pośród  najwyższych alpejskich szczytów. W bliskiej okolicy Aosty amatorzy narciarstwa mają do dyspozycji ponad 140 km tras zjazdowych o różnym stopniu trudności, wyposażonych we wszelkie urządzenia narciarskie – wyciągi gondolowe, orczykowe i krzesełkowe. Do wszystkich ważnych miejsc, także tych we Francji i Szwajcarii, amatorzy sportów zimowych mogą dojechać bezpłatnymi skibusami. Sezon narciarski trwa tu od grudnia do końca kwietnia, a na lodowcach sporty zimowe można uprawiać przez cały rok.

Aosta

Aosta to nie tylko narciarstwo. W sezonie letnim – od maja do września – miasto i okolice zachwycają przepiękną przyrodą. Położone pośród sosnowych borów i malowniczych wzgórz, ze stromymi szczytami, lodowcami, wodospadami  i alpejskimi halami w pobliżu, przyciągają turystów przez cały rok. Niektórzy chętnie zdobywają wysokie partie gór, gdzie można podziwiać alpejskie widoki i spotkać dzikie zwierzęta. Inni zwiedzają piękne okolice Aosty. Trasy spacerowe nie mają sobie równych. Na wzgórzach wokół Aosty znajdują się zabytkowe zamki.

Aosta

Historia regionu i miasta jest barwna. Zamieszkała przez plemiona Celtów i Ligurów Dolina Aosty w 117 r. p.n.e. została podbita przez Rzymian, którzy panowali tu przez kilka wieków. Samo miasto Aosta zostało założone w 25 r. p.n.e. przez cesarza Oktawiana Augusta. Pamiątką czasów panowania Rzymian  są m.in. łuk triumfalny Augusta w Aoście, akwedukt, ruiny amfiteatru,  murów miejskich, dwóch bram, mostu, forum i świątyń.

W ciągu wieków region podlegał coraz to nowym władcom, jego mieszkańcy zawsze jednak praktycznie zachowywali niezależność. Był rządzony przez Gotów, Longobardów, Burgundów, Franków. W IX wieku Dolina Aosty stała się częścią królestwa Lotaryngii, następnie królestw Burgundii i Sabaudii. W XI wieku z woli cesarza Konrada II Dolina Aosty stała się hrabstwem rządzonym przez władców z dynastii sabaudzkiej, wchodzącym w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a w połowie wieku XIII cesarz Fryderyk II uczynił ją księstwem. Przetrwało ono do zjednoczenia Włoch w roku 1870. Za  rządów Mussoliniego forsowano program italianizacji regionu, przesiedlając  doń mówiącą po włosku ludność z południa, co miało wykorzenić separatyzm. Odpowiedzią była emigracja licznych mieszkańców Doliny do Francji i Szwajcarii, gdzie żyją do dziś. Po II wojnie światowej regionowi przyznano specjalny status autonomiczny.

W  mieście i okolicach  nie brakuje zabytków z innych niż rzymska epok ani miejsc godnych zwiedzenia, jak np. romański kompleks zabytków Sant’Orso obejmujący kościół kolegialny, krużganek, dzwonnicę oraz cmentarz. We wnętrzach kościoła znajdują się przepiękne freski z X w. przedstawiające sceny biblijne. Warto także zwiedzić romańską katedrę przebudowaną w XV-XVI w., a także powstałe w XVII-XVIII w. kościoły i pałace.

Miejscem spotkań mieszkańców Aosty i turystów jest Piazza Émile Chanoux –  zabytkowy plac w centrum miasta  z licznymi kawiarniami i restauracjami.

Aosta

Warto się także wybrać do Parku Narodowego Gran Paradiso – założonego w 1922 r. największego włoskiego parku narodowego położonego w Alpach. Głównym szczytem jest Gran Paradiso o wysokości 4061 m n.p.m. Znajduje się tu wiele górskich szlaków, z których najbardziej popularny jest Val di Rehmes. Poza malowniczymi krajobrazami po drodze można także podziwiać górskie strumienie i wodospady. W parku żyją dzikie koziorożce alpejskie. Ciekawostką jest fakt, że na terenie Parku Narodowego Gran Paradiso znajduje się niewielka miejscowość o nazwie Introd. To właśnie tutaj niektóre ze swoich wakacji spędzał papież Jan Paweł II. Z miasteczka widać szczyt Mont Blanc.

 Zapraszam do obejrzenia zdjęć z letniego pobytu w Dolinie Aosty i jej stolicy...

Aosta